Bir ülkede adâletin zayıflaması, yalnız mahkemeleri ilgilendirmez.
İnsanların birbirine güvenini, çalışma isteğini, üretim cesaretini ve geleceğe bağlılığını etkiler.
Eğitimin zayıflaması, üretimin niteliğine ve yönetimin ufkuna yansır.
Toprağın bereketini kaybetmesi, sofradan sağlığa, köyden şehre kadar bütün hayatı değiştirir.
Devletin hizmet alanları bu sebeple birbirine bağlıdır.
Her kurumun kendi görevini bilmesi kadar, yaptığı işin ülkenin bütünü içindeki yerini kavraması gerekir.
Kadîm düşüncedeki dirlik fikrini günümüz bakımından böyle okuyabiliriz.
Ülkenin farklı unsurlarının birbirini yaşatacak bir düzen içinde bulunması.
Bu düzen, hayatın bütün alanlarını aynılaştırarak kurulamaz.
Dağın, ovanın, kıyının, köyün ve şehrin farklı ihtiyaçları vardır.
Çocuğun, yaşlının, üreticinin, sanatçının ve bilim insanının kamu hizmetinden beklentileri farklılaşır.
Devlet aklının vazifesi, bu farklılıkları tanımak ve aralarında adil ilişkiler kurmaktır.
Kültür, bu ilişkilerin hafızasını ve anlamını taşır.
Bir evin yapılışında iklim bilgisiyle aile hayatı;
bir çarşının düzeninde üretimle ahlâk;
bir çeşmenin başında suyla komşuluk;
bir masalda dille insan tecrübesi buluşur.
Kültürel mîrâs, milletin hayatı nasıl kurduğuna ilişkin birikimidir.
Türkiye Cumhuriyeti Kültürel Mîrâs Seferberliği, bu birikimi devletin geleceği hazırlama sorumluluğuyla buluşturmak için tasarlanmıştır.
