Ölü Bir Milletin İtirafı: Gazze İçin Avrupa Ayakta, Türkiye Seyirci
Sefa Yürükel
Londra’dan Amsterdam’a, Berlin’den Stockholm’e… Avrupa halkları Gazze’de yağmur altında, açlıkla, bombalarla inleyen çocuklar için sokaklarda. Peki ya Türkiye? Hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam ediyoruz. Kabul edelim: Ölü bir milletiz.
Avrupa’nın Vicdanı Sokaklarda
Mayıs 2026’da Londra’da 30 binden fazla gösterici Filistin halkına destek için yürüdü. Amsterdam, Berlin ve Stockholm de aynı gün dayanışma yürüyüşlerine sahne oldu. Berlin’de polis biber gazı kullandı, çok sayıda kişi gözaltına alındı. Londra’da yıl boyunca onlarca ulusal yürüyüş düzenlendi; yalnızca birinde 474 kişi gözaltına alındı. Amsterdam’da Dam Meydanı’ndan başlayan yürüyüşler düzenli olarak tekrarlandı.
Bu tablo tesadüf değil. Avrupa’da halklar, hükümetlerinin İsrail’e silah satışına, Gazze’deki soykırıma ortak olmasına karşı aylardır sokağa çıkıyor. “Gazze’yi açlığa mahkûm etmeyi durdurun” pankartları, “soykırıma ortak olmayacağım” sloganları, meclislerin önünde kurulan nöbetler… Bunlar, vicdanın hâlâ canlı olduğu yerlerde oluyor.
Türkiye’de Ne Var?
Türkiye’de ne var? Taksim’de cuma namazı sonrası toplanan birkaç yüz kişi. Anadolu Ajansı’nın haberine göre Nisan 2026’da Özgür-Der öncülüğünde Taksim Camisi önünde yapılan açıklamada “İşgale son”, “Esirlere özgürlük” pankartları açıldı. Bir başka eylemde liman işçileri 100’den fazla limanda eşzamanlı eyleme katıldı, “Hiçbir liman soykırıma hizmet etmeyecek” dedi.
Bunlar değersiz değil. Ama ölçek ortada. Londra’da tek bir yürüyüşe 30 bin kişi katılırken, Türkiye’nin dört bir yanında aylardır kaç kişi sokakta? İstanbul’da bir cuma açıklaması, Mersin’de bir liman eylemi, Ankara’da bir basın açıklaması. Hepsi bu.
Türkiye’nin nüfusu 85 milyon. Gazze’de şehit edilen çocuk sayısı 21 binden fazla; bunların 1.125’i bir yaş altı bebek, 612’si savaş sırasında doğup öldürülen bebekler. 650 bin çocuk eğitimden mahrum, 62 binden fazla çocuk yetim kaldı. UNICEF’e göre 800 bin çocuk hâlâ yerinden edilmiş, çoğu çadırlarda veya bombalanmış binalarda yaşıyor.
Ve biz ne yapıyoruz? Hiçbir şey olmamış gibi yaşıyoruz.
Ölü Millet İtirafı
Bu ülkenin insanları yıllarca “dindar”, “mazlumun yanında”, “Filistin davasının sahibi” olarak anıldı. Ama mazlumun yanında olmak, pankart açmakla değil, sokakta olmakla ölçülür. Avrupa’da ateistler, sosyalistler, öğrenciler, emekliler Gazze için yürürken; Türkiye’de cami çıkışında üç beş kişi dışında kimse kıpırdamıyor.
Kabul edelim: Ölü bir milletiz.
Ölü millet, sadece savaşta ölen millet değildir. Vicdanı ölmüş, tepkisi ölmüş, sokakları ölmüş millettir. Çocuklar yağmur altında, açlıkla, bombalarla inlerken evinde oturup televizyon izleyen, “devletim ne yapıyorsa doğrudur” diyen, konforunu vicdanının önüne koyan bir topluluk, kendini “millet” diye adlandırabilir belki; ama o milletin ruhu çoktan ölmüştür.
Neden Susuyoruz?
Bu suskunluğun birkaç katmanı var.
Birincisi, korku. Bu ülkede sokak, iktidar için tehdittir. Gezi’den bu yana sokak siyaseti sindirildi. İnsanlar işinden, ailesinden, geleceğinden korkuyor. Haklılar da.
İkincisi, alışkanlık. Yirmi beş yıllık tek adam iktidarı, toplumu siyasetten soğuttu. “Benim söylediğim bir şeyi değiştirmez” duygusu, en güçlü felç edici.
Üçüncüsü, ikiyüzlülük. Hükümet söylemde Filistin’in yanında, eylemde değil. Ticaret devam ediyor, diplomatik ilişkiler sürüyor, ama sokakta “Filistin” demek bile iktidarın hoşuna gitmiyor çünkü sokak her zaman iktidar için tehlikelidir. Halk da bu ikiyüzlülüğü içselleştirdi: “Nasılsa hükümet gerekeni yapıyor” yalanına sarıldı.
Sonuç: Ölü Millet, Yaşayan Vicdan
Avrupa’da halklar, hükümetlerine rağmen sokakta. Türkiye’de halk, hükümetinin söylemde “Filistin” dediğine güvenerek sessiz. Ama söylem çocuk doyurmuyor, söylem bombayı durdurmuyor.
Londra’da 30 bin kişi “Gazze’yi açlığa mahkûm etmeyi durdurun” diye bağırırken, İstanbul’da bir cuma açıklamasıyla yetinen bir topluluk, kendine “ümmet” diyemez. Ümmet, sadece aynı dine inananlar değildir; ümmet, aynı acıyı yüreğinde hissedenlerdir. Biz hissetmiyoruz. Hissetmediğimiz için sokağa çıkmıyoruz. Sokağa çıkmadığımız için ölüyüz.
Bu makale bir suçlama değil, bir aynadır. Aynaya bakmak istemiyorsanız, çevirin. Ama Gazze’de çocuklar ölmeye devam ediyor ve siz hâlâ hiçbir şey yokmuş gibi yaşıyorsunuz.
Kabul edin: Ölü bir milletsiniz.
Kaynakça
- Yeni Şafak. (2026, 17 Mayıs). Avrupa Filistin için yürüdü. Erişim: https://www.yenisafak.com/dunya/avrupa-filistin-icin-yurudu-4824697
- Pars Today. (2026, 12 Ekim). Filistin Enformasyon Merkezi: Gazze Şeridi’nde yaklaşık 21 bin çocuk şehit oldu. Erişim: https://parstoday.ir/tr/news/west_asia-i301886
- Birleşmiş Milletler Haber. (2026, 15 Ekim). Gazze: Ateşkes anlaşmasına rağmen 340 çocuk öldürüldü – UNICEF. Erişim: https://news.un.org/en/story/2026/10/1168611
- Anadolu Ajansı. (2026, 3 Nisan). İsrail’in Gazze’ye yönelik saldırıları İstanbul’da protesto edildi. Erişim: https://www.anadoluagency.com/tr/gundem/israilin-gazzeye-yonelik-saldirilari-istanbulda-protesto-edildi/3890677
- İran Radyo Televizyon Kurumu Haber. (2026, 30 Ekim). Türkiye liman işçilerinin Siyonist rejime karşı küresel protestoya katılımı. Erişim: https://www.irib-news.ir/fa/news/5952626
- El Vatan Haber. (2026). Londra’dan İstanbul’a: Gazze destek gösterileri Avrupa şehirlerini sardı. Erişim: https://www.elwatannews.com/news/details/8114677
- Times of Israel. (2026, 7 Ekim). 7 Ekim yıl dönümü dünya çapında protestolara, çatışmalara ve karşıt nöbetlere sahne oldu. Erişim: https://www.timesofisrael.com/october-7-anniversary-sparks-protests-clashes-and-competing-vigils-worldwide/
